Voetbal is maar voetbal

Match

BH Ljiljani Volba

0 - 1

5. Match Day

19/10/2013, 15:00

Rochus Deurne

Voetbal is maar voetbal. Dat bleek nog maar eens vorige zaterdag toen tijdens de wedstrijd tegen BH Ljiljani plots de mama van Jiri in elkaar stuikte en bewusteloos op de grond bleef liggen. Schrik sloeg mij en de aanwezige Volbafans om het hart, en dus, Messi vergeve het mij, is mij een stuk van de wedstrijd ontgaan. De schrik nam wat af, toen ze terug de ogen opende, maar wel nog verward was. Onmiddellijk werd een ambulance gebeld, met dank aan de koelbloedigheid en goede zorgen van de papa van Mick. Gelukkig was de ambulance zeer snel ter plaatse. Toen ze vakkundig door de ambulanciers op de brancard was gelegd en weggevoerd en de ziekenwagen wegreed, konden we ons terug op de wedstrijd concentreren. Naar we vernemen van Jiri blijkt gelukkig uit de onderzoeken dat er niks blijvends aan de hand is met zijn mama. Oef! Voetbal is maar voetbal.

De wedstrijd dan.

Voetbalwijsheden? Vergeet het! De Beker is NIET de kortste weg naar Europees voetbal. Dat bleek nog maar eens vorige zaterdag toen onze poulains plotseling oog in oog stonden met een onvervalste Bosnische tegenstander. Sommigen (waaronder ik) linkten Ljiljani aan Ljubljana, wat de ploeg eerder zou situeren in Slovenië, maar de zaterdag alom tegenwoordige papa van Mick – zie boven -, ontkrachtte die stelling door te zeggen dat die gasten geen Sloveens spraken, maar Servo-Kroatisch. Bosniërs dus! Langs de lijn stond zowat de voltallige Antwerps-Bosnische gemeenschap, de mannelijke helft dan toch. Vermits ook Volba redelijk wat supporters had meegebracht, het zachte herfstweer zat daar zeker voor een deel tussen, stond er redelijk wat volk aan de kant.

Vooraf was wat voorzichtigheid geboden, want Ljiljani stond ongeslagen op de 2e plaats met 10 op 12 (Volba voorlaatste met 2 op 12) en bovendien speelden ze op de velden van Rochus in Deurne, de 3e maal dat wij daar op verplaatsing moesten dit seizoen, en de vorige keren waren ons niet zo goed bevallen: voor de beker van Chicago Metallic verloren met 5-4 (na een 0-3 voorsprong), in competitie redelijk kansloos tegen El Condor, 4-2. Dat lag natuurlijk aan het veld, want tegenover het veld bij Rochus is het Kielpark een snookertafel, en net zoals bij een kunstgrasveld, vraagt zulk terrein, ook bij de beste ploegen, blijkbaar een aanpassing van minimaal 2 wedstrijden. Bovendien kregen we alweer 2 late afzeggingen, Sven ziek en Christian opgeroepen voor het werk, waardoor onze ruime kern plots niet meer zo ruim was. Shit happens.

De namen die wel op het blad stonden echter zagen er toch nog een stevig geheel uit. Wim nam opnieuw plaats in doel. Wat een luxe toch, dat we naast Sven met Wim, Christian en ook Tom meer dan degelijke vervangers in huis hebben, die zonder morren tussen de palen willen gaan staan om de ploeg uit de nood te helpen. Vóór Wim stond een meer dan stevige verdediging met Mick, Robby, Robin en Dirk, met daar weer voor een middenveld gestoffeerd door Dennis, Kevin, Jiri en Tom, en vooraan Marc en Jonas. Op de bank enkel Jelle, aangevuld met David en ondergetekende. Voorwaar een stevig collectief en dat bleek ook tijdens de wedstrijd, die Volba eigenlijk de hele tijd goed onder controle had, zonder zelf grote kansen te creëren, maar ook zo goed als niks weg te geven. Bij de tegenstanders een paar kleurrijke figuren, zoals 2 ‘stronken’, even hoog als breed, maar met een stevige trap in de benen (zie ook verder), en een paar hippe jongens, met zelfs 1 met een El Sharawy-kapsel, die Jelle naast mij op de bank voor de wedstrijd de opmerking ontlokte: “Ofwel is dat een hele goede speler, ofwel een crapuleke”. Hij was een beetje van beide: kon wel voetballen, maar deinsde ook niet terug voor een paar smerige fouten. Hij werd in dat laatste trouwens duchtig bijgestaan door een paar van zijn ploegmaats: één van de 2 ‘stronken’ werd door Jiri, op zijn Jiri’s, de bal afhandig gemaakt, en was daar zo woest over dat hij achter Jiri aanstormde en hem een smerige trap op zijn enkel verkocht, vlak voor de neus van de arbiter. Deze vond dat een gele kaart op zijn plaats was, in plaats van donkerrood. In ieder geval moest Jiri kermend naar de kant, en misschien was dat wel de aanleiding voor het probleem bij zijn mama, want net op dat moment gebeurde wat helemaal bovenaan verteld is. Jiri in ieder geval ook naar het ziekenhuis voor een radiografie. Hopelijk kan hij deze week alsnog op een normale manier met vakantie vertrekken. Jiri werd vervangen door Jelle.

Een andere van onze tegenstanders verloor op een bepaald moment aan de zijlijn een duel, ik denk van Jonas, stond klaar om een slag uit te delen, bedacht zich, en stormde dan de bal achterna om ergens in het middenveld, alweer voor de neus van de scheids, wild met de voet vooruit een Volba-speler te tackelen, die gelukkig tijdig uit de weg was. Hier werd zelfs geen overtreding voor gefloten.

Op zijn beurt kreeg ook Jelle een trap op de kuit, toen 2 tegenstanders niet konden verkroppen dat hij hen met een Zidanneke te vlug afwas. Ook Jelle moest na de wedstrijd mankend naar de kleedkamer. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de meerderheid van de Bosnische ploeg wel lieve jongens waren.

Zo werd de wedstrijd almaar potiger, zonder dat de scheids het nodig vond (of durfde?) om op te treden. Was hij geïntimideerd door de Bosnische aanwezigheid aan de zijlijn? Hij slaagde er zelfs in om Tom een gele kaart te geven, hoewel deze zelf het slachtoffer was van een smerige trap.

Oh ja, ons doelpunt werd gescoord helfweg de eerste helft, toen een goeie voorzet vanop rechts door Tom tot bij een felbelaagde Marc kwam voor de goal. Marc werd onderuitgeschoffeld. Een duidelijke penalty, maar de scheids had niet de neiging om daarvoor te fluiten. Gelukkig kreeg Marc de bal toch over de doellijn gemoffeld, zodat gerechtigheid geschiedde. Zoals ik eerder al zei kwam Volba daarna eigenlijk niet meer in de problemen, behalve voor het lijfsbehoud dan. Een puike prestatie van de hele ploeg.

Na verloop van onze eerste 5 matchen vrees ik dat het een ‘potig’ jaar zal worden.

In ieder geval schuiven we nu wat op in de rangschikking. Niet dat ik me echt zorgen maakte, maar hoe langer je onderaan staat, hoe lastiger het wordt. Ook een voetbalwijsheid.

Start a Conversation