Dubbele cijfers met de vingers in de neus

Het zal je maar overkomen. Eén match moeten missen door werkverplichtingen en zo de grootste overwinning missen sinds … Ja, sinds wanneer? Van toen de dieren nog spraken waarschijnlijk. Gelukkig was Tom er om mij als een volleerd oorlogscorrespondent op de hoogte te houden van alle troepenbewegingen.

Begonnen werd tegen negen. Toch duurde het even tot de match voor Volba in de goede plooi viel. Het was marathonman Christophe die de ban brak. Als bij toverslag verschenen er meteen twee verse Ter Weydekrachten langs de lijn. De brave (?) jongens, opgepept door de info dat het nog maar 1-0 stond haastten zich naar de kleedkamer. Toen ze omgekleed buitenstormden stond het jammer genoeg al 3-0. De onvermijdelijke Olivier Delarbre had immers voor zichzelf beslist om alvast zijn wekelijkse doelpuntjes mee te pikken.

Omdat het met elf niet echt beter ging, bleef bij de rust alvast opnieuw een Ter Weydespeler in de kabine. Omdat gelegenheidslibero Peter zich even wou laten gelden, eindigde Ter Weyde de wedstrijd zoals ze haar begonnen was, met negen dus.

Mochten nog hun doelpuntjes meepikken in die tweede helft: Olivier (2 x), Christophe (2 x), Anthony, Robby en Kevin.

De laatste twintig minuten kreeg Frank nog eens een invalsbeurt. Volgens de oorlogscorrespondent dartelde hij over de plein als een jonge hengst.

Eigenlijk was er van een match geen sprake. Daarvoor was de tegenstand veel te zwak. 10-0 blijft hoe dan ook een leuke opsteker, zes finales voor het einde.

De ploeg: Sven Wtterwulghe – Jochen De Vry, Peter Lenaerts, Robby Dumon, Laurent Keersmaekers – Christophe Geeraerts, Anthony Van Dyck, Kevin Lagast, Dirk Van der Velden (50’ Frank Hancké) – Olivier Delarbre – Dany Huybrighs (36’ Vincent Keersmaekers).
Niet-gebezigde wisselspelers: David De Groodt en Danny Van Dyck

Start a Conversation