Een verrassende, deugddoende en dikverdiende zege‏

Match

Umicore Volba

0 - 4

17. Match Day

01/02/2014, 15:00

Fort 8

Een forfait vorige week, Robby, Jiri en Dennis op skivakantie, amper dertien spelers. Mijn verwachtingen voor de altijd moeilijke verplaatsing naar Umicore waren niet bijster groot.

Lage verwachtingen dus, maar wat een contrast 2 x 35 minuten later. 0-4 stond er op het (onzichtbare) scorebord. Een openingsdoelpunt van Marc en een hattrick van Christian. Alle vier doelpunten van prima makelij. En het hadden er nog veel meer kunnen zijn, want een overduidelijke strafschop op Kevin werd ons onthouden, een schitterende knal van Christian van buiten de backlijn plofte uiteen op de deklat en enkele open kansen werden door de doelman gered of nogal knullig verkwanseld.

Je hebt zo van die dagen dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Wel, gisteren was er zo één. Uitblinkers? Iedereen, van de eerste tot de laatste. Elke speler haalde zijn beste niveau, ook de doelman want ondanks de 0-4 en het grote overwicht moest Sven toch ook af en toe zijn kunnen tonen. Hij deed dit op een autoritaire manier met enkele klassereddingen. Vooral de manier waarop hij bij een uitbraak de bal uit de voeten van Yannick Egels haalde en de manier waarop hij enkele vrijschoppen uit doel ranselde, blijven me bij. Voor mij was de grote ontdekking echter zonder enige twijfel Christian. Op Vyca had hij mij in de tweede helft al laten zien dat zijn plaats niet op de linksachter is, maar hoger. Wat hij gisteren echter allemaal uit zijn hoed heeft getoverd, daar heb ik met open mond naar staan kijken. Drie goals maken kan toeval zijn, maar de manier waarop hij ze gescoord heeft, sluiten die mogelijkheid uit. En de snelheid waarmee hij telkens opnieuw over z’n man ging, dat was voor mij een heuse openbaring. Maar het gelegenheidsduo centraal achteraan was in feite ook een opsteker. Robby is voor Volba zo belangrijk dat ik altijd een slecht gevoel heb als hij er niet bij kan zijn. Gisteren is evenwel gebleken dat dit onterecht is. Hij werd op geen enkel ogenblik gemist. En wat gezegd over de twee centrale middenvelders? Tim dolde op sommige momenten echt met z’n tegenstrevers, deelde kwistig goede passes uit en deed ook meer dan z’n deel van het verdedigende werk. Van alle matchen die ik van hem al gezien heb, was dit ongetwijfeld z’n allerbeste. En Zinedine Lagast was ook nog eens in een supervorm. Maar eigenlijk geldt dit ook voor Mick, Dirk, Jochen, Jonas, Marc, Salim en Robin J. Een ploeg is maar zo sterk als z’n zwakste schakel. Gisteren waren er gewoon geen zwakke schakels.

Eén vervelend minpuntje: de rode kaart voor Tim. Niemand begrijpt waarom hij die gekregen heeft. Zelfs de afgevaardigde van Umicore niet. Rood voor de kopstoot van de gefrustreerde Umicore-kapitein, daar valt niet over te discussiëren, maar ik wacht af wat de scheidsrechter als reden zal opgeven voor het rood van Tim. Nog een bijkomend probleem: op het wedstrijdblad heeft de scheids de rode kaart bij broer Robin genoteerd. Hoe dat is kunnen gebeuren, begrijp ik nog altijd niet (een scheids noteert toch het nummer van de speler, niet de naam). Ook een beetje mijn schuld, want door de commotie na de match (met o.a. de komst van drie politiecombi’s) heb ik het blad ondertekend zonder de fout op te merken.

Door de overwinning op Umicore en de nederlagen van Breughel ’88 en Nieuw Stabroek hebben we een kloofje van vijf, respectievelijk zes punten op de voorlaatste en de laatste geslagen. Patriots (tegenstrever binnen veertien dagen, ook thuis) deelt met ons de plaats als derde laatste. Om het met Wilmots te zeggen: vanaf nu spelen we elke week een finale.

Volgende zaterdag komt ADEC op bezoek. Derde in de stand, maar naar verliespunten de virtuele leider want twee matchen minder gespeeld (waaronder de al 2x uitgestelde thuismatch tegen Volba). Een sterke tegenstrever dus. Ik had uiteraard graag het credo “never change a winning team” gehuldigd, maar de persoonlijke kalenders beslissen er anders over. Onze twee doelpuntenmakers verkiezen een weekje op de latten (onbegrijpelijk, maar waar ;-)) en Jochen moet de laatste match van het seizoen spelen met z’n andere ploeg. Enkel indien de nood te hoog is, wil hij komen depanneren. Of Tim zaterdag nog mag meedoen, blijft afwachten. In principe moet hij (of Robin?) pas op maandag 10 februari voor het onderzoekcomité verschijnen, maar in het reglement staat ook een nogal cryptisch zinnetje dat zegt dat bij sommige feiten het onderzoekcomité onmiddellijk een schorsing kan uitspreken. Afwachten dus.

Start a Conversation