Nog geen reden tot paniek, ondanks een nieuwe onterechte nederlaag‏

Match

Volba Dansing Chocola

0 - 2

9. Match Day

23/11/2013, 15:00

Kielpark

Er zijn zo van die periodes waarin het allemaal tegenzit. Volba zit al sinds het begin van het seizoen in zo’n periode. Ook gisteren was dat weer het geval. Minstens de gelijke van Dansing Chocola, eigenlijk zelfs de betere, maar toch opnieuw een nederlaag. 0-2. Paniek is helemaal (nog) niet nodig. Het seizoen is voor ons amper 1/3 ver (8 van de 22 wedstrijden). En op een dag gaat het ongetwijfeld keren en dan zijn we hopelijk vertrokken voor een positieve reeks. Volgende week misschien al?

Volba drukte gisteren vanaf het begin DC terug op de eigen speelhelft. Het regende kansjes en kansen, maar ofwel rolde de bal aan de verkeerde kant van de paal, ofwel pareerde de doelman de te zwakke doelpogingen na knappe aanvalsbewegingen.

De eerste keer dat DC over de middellijn kwam, na een kwartier wedstrijd, was het echter wel raak. Tamelijk knullig balverlies in de voor de rest sterk spelende verdediging gaf een DC-speler de kans om vanop een tiental meter Sven met een lage schuiver compleet kansloos te maken. 0-1.

De kopjes zakten niet naar beneden. Gewoon een accident de parcours. Nog verbetener dan voordien werd op zoek gegaan naar de gelijkmaker, maar tot echte kansen kwam het niet. Het was integendeel een oordeelkundige beenveeg van Sven die de onterechte 0-2 verhinderde.

Tweede helft zelfde spelbeeld. Volba veelal op de helft van de tegenstander. Een fraaie kopslag van Kevin verdiende een beter lot. Opnieuw op het kwartier een tweede koude douche. En wat voor één.

Hebt u ooit het doelpunt gezien waarmee Marco Van Basten in 1988 het Europees kampioenschap besliste. Een volley van heel schuin rechts voor doel, over de doelman tegen de verste net. Een wereldgoal, die nog geregeld op televisie opnieuw wordt vertoond. Wel, de 0-2 van DC was een identieke kopie van dat doelpunt. Een voorzet vanop links over alles en iedereen, tot aan de DC-middenvelder die hem onmiddellijk op de slof nam. Met de curve van de bal zoals hierboven al beschreven. Ik ben er zeker van dat dit hem nog nooit gelukt was en ik ben er bijna even zeker van dat hem dit ook nooit meer zal lukken. Dat verandert echter niets aan de onrechtvaardige 0-2 die daarop op het scorebord stond.

Positief, heel positief is dat zelfs bij die 0-2 Volba de moed niet liet zakken en elke speler zich 200% inzette om terug te vechten. Het mocht echter weer niet zijn.

Het mooiste voorbeeld van de pech die Volba momenteel achtervolgt, zagen we tien minuten voor het einde. Een pegel van Robby spatte uit elkaar tegen de doelpaal, de terugspringende bal werd door Salim met grote klasse in de vlucht keihard opnieuw op doel getrapt. De DC-goalie pareerde de bal echter met een mirakelsave.

Ik wil van gisteren vooral het positieve onthouden. 10 op 10 voor het hele team voor hun strijdlust. Een sterke partij van het tot gisteren onuitgegeven centrale middenveld Wim-Kevin, een knappe prestatie van Salim, die echt op de verdediging woog en geregeld de bal keurig aanpakte en teruglegde naar een medespeler en een overtuigende invalbeurt van Tim, die al het goede van vorige week bevestigde en die dus een echte versterking is voor de Volba-kern.

We rekenen nu op de terugkeer van Marc en Jiri om de groep nog sterker te maken. Ook Dennis en Tom worden graag nog eens verwacht in de komende weken. En persoonlijk hoop ik dat Anthony en Kristof – de voorbije jaren sterkhouders van Volba zowel op als naast en veld – het zaterdagvoetbal opnieuw wat meer prioriteit gaan geven. Ik probeer begrip op te brengen voor hun keuzes, maar ik en bij uitbreiding de hele groep, voel me toch wel wat in de kou gelaten.

De opstelling gisteren: Sven – Mick, Robby, Robin, Christian – Dirk (50’ Robin J), Wim, Kevin, Jonas – Jimmy (36’ Tim), Salim.

Start a Conversation